ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ସମୟ, ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ

ଗାଁଠାରୁ ସହର ଯାତ୍ରା

୧୯୯୪ ମସିହାର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଗାଁ ଛାଡ଼ି କଟକ ଓ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଆସି ରହିବା ଆରମ୍ଭ କଲି। ଜୀବନର ରାସ୍ତା ବଦଳିଗଲା, ପରିବେଶ ବଦଳିଗଲା, କିନ୍ତୁ ମନରୁ ଗାଁ କେବେ ଦୂରେଇ ପାରିଲା ନାହିଁ।

ଆଜି ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଗାଁର କଥା ମନେ ପଡ଼େ, ପିଲାଦିନର ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଆଖି ଆଗରେ ନାଚିଯାଏ। ଗାଁର ମାଟି, ଗାଁର ଲୋକ, ସାଙ୍ଗସାଥୀ ଓ ସେହି ସରଳ ଜୀବନ—ସବୁକିଛି ମନକୁ ଛୁଇଁଯାଏ।

ଭାଗ୍ୟ ବଦଳାଇଲା ଚାକିରି

ସମୟ ତା’ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଓଡ଼ିଶା ପୁଲିସରେ ଚାକିରି କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା। ୧୯୯୯ ମସିହାରେ ଚାକିରି ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ଚାକିରି ସମୟରେ ମୟୂରଭଞ୍ଜରେ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଆଜି କଟକ, ଭୁବନେଶ୍ୱର ଓ ଖୋର୍ଦ୍ଧା ଅଞ୍ଚଳରେ ଜୀବନ କଟୁଛି। ଏତେ ବର୍ଷର ଚାକିରି ଜୀବନ ଅନେକ ଅନୁଭୂତି ଦେଇଛି। ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ଅନେକ ଘଟଣା ଦେଖିଛି ଏବଂ ଜୀବନର ଅନେକ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିଛି।

ଚାକିରି ସରିବ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନ?

ଦିନେ ନା ଦିନେ ଚାକିରି ସରିଯିବ। ତା’ପରେ ବାକି ଜୀବନ କେମିତି କଟିବ, ସେହି ଚିନ୍ତା ମନକୁ ଆସେ।

କିନ୍ତୁ ଚାକିରି ସରିବାଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ଜୀବନର ଶେଷ ସମୟରେ କିଏ ପାଖରେ ରହିବ? କିଏ ସେବା କରିବ?

ମଣିଷ ଯେତେବେଳେ ଯୁବକ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ତା’ ପାଖରେ ଅନେକ ଲୋକ ଥାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହିତ ଅନେକ ସମ୍ପର୍କ ଧୀରେ ଧୀରେ ଦୂରେଇଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଦିନେ ଆମର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ହୁଏତ ଦିନେ ଆମକୁ ଅଣଦେଖା କରିଦେବେ।

ଶେଷ ସମୟର ସାଥୀ କିଏ?

ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସତ୍ୟ ବୋଧହୁଏ ଏହା ହିଁ—ମଣିଷ ଏକା ଆସେ ଏବଂ ଶେଷରେ ଏକା ହୋଇଯାଏ।

ସମାଜରେ ଆଜି ଅନେକ ମଣିଷ ଅବହେଳିତ ଜୀବନ ବଞ୍ଚୁଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ମଣିଷ ସାରା ଜୀବନ ପରିବାର, ସମାଜ ଓ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ କରିଥାଏ, ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ ସେହି ମଣିଷକୁ ହୁଏତ ପଚାରିବାକୁ ମଧ୍ୟ କେହି ନଥାଏ।

ଯେଉଁ ଭଗବାନ ମଣିଷକୁ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି, ମଣିଷ କେବେ କେବେ ସେହି ମଣିଷକୁ ହିଁ ଭୁଲିଯାଏ। ତେବେ ମନରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ—

“ମୋତେ କିଏ ପଚାରିବ?”

ହୁଏତ ଏହା ହିଁ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନ।

ଜୀବନର ଏହି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ଆମେ ଧନ, ଚାକିରି, ସମ୍ମାନ ଓ ସଫଳତା ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଛୁ। କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଦରକାର ହୁଏ ଜଣେ ନିଜର ମଣିଷ—ଯିଏ ପାଖରେ ବସି କହିବ, “ମୁଁ ଅଛି।”

ଏଇତ ଜୀବନ—ସ୍ମୃତିରୁ ସଂଘର୍ଷ, ସଂଘର୍ଷରୁ ସଫଳତା ଏବଂ ଶେଷରେ ଏକ ଆଶା—କେହି ଜଣେ ଆମ ପାଖରେ ରହିବେ।

ଜୟ ଗୋପାଳ 🙏